ماه بی رنگ...! 42- خداوند بینهایت است و لا مکان و لا زمان اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به  قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشاست یتیمان را پدر می شود و مادر ناامیدان را امید میشود گماشتگان را راه می شود در تاریکی ماندگان را نور می شود محتاجان به عشق را عشق می شود خداوند همه چیز می شود برای همه کس به شرط اعتقاد ، به شرط پاکی دل، به شرط طهارت روح ، به شرط عدم معامله با ابلیس بشویید قلبهایتان را از هر احساس ناروا و مغزهایتانادامه مطلب

مرا با خویش خواهد برد توفانی که در راه است شب یلدایی سر در گریبانی که در راه است و شاید یخ ببندد خون گرمم سالهای سال میان مویرگها از زمستانی که در راه است بهار است و هوا ابری و با خود می برد روز بعد تمام کوه را سیل خروشانی که در راه است من اما،در به در دنبال چشم خویش خواهم گشت برای گریه در شام غریبانی که در راه است مرا که مالک جا پای خود هم نیستم دیگر مترسانید از هر برف و بارانی که در راه است

ماه بی رنگ...! 66- آدم‌ها مثل کتاب‌ها هستندبعضی آدم‌ها جلد زرکوب دارند،بعضی جلد ضخیم و بعضی نازک.بعضی آدم‌ها ترجمه شده اند،بعضی از آدم‌ها تبه‌روز چاپ می‌شوند،و بعضی از آدم‌ها توقیف.و بعضی از آدم‌ها فتوکپی آدم‌های دیگر اند.بعضی از آدم‌ها صفحاتِ رنگی دارند،بعضی از آدم‌ها تیتر دارند، فهرست دارند،و روی پیشانی بعضی از آدم‌ها نوشته اند:حق هر گونه استفاده ممنوع و محفوظ است.بعضی از آدم‌ها بها روی  جلد دارند، بعضی از آدم‌ها با چند درصد تخفیف به ارائه می‌رسند،و بعضی از آدم‌ها بعد از ادامه مطلب

به هر حال سه راه پيداست: پليدي، پاكي و پوچي اين سه راهي است كه پيش پاي هر انساني گشوده است، و تو يك كلمه نا مفهومي، و وجودي بي ماهيتي و هيچي كه بر سر اين سه راه ايستاده اي. تا ايستاده اي، هيچي چون ايستاده اي، هيچي يكي را انتخاب مي كني ،به راه مي افتي و با انتخاب راه رفتنت، خودت را انتخاب مي كني، معني مي شوي، ماهيت وجودي ات معين مي شود، چگونه بودنت شكل مي گيرد، و اين چنين است كه آدمي كه با تولد،وجود يافته است، با انتخاب ماهيت مي يابد.ادامه مطلب

اين روزا حالم خوب نيست. خيلي عصبي شدم.دلم مي خواد يه دل سير با يكي حرف بزنم. ولي احساس مي كنم اضافي تر از اونيم كه... اينجا كسي نمياد. شايد خوبيش باشه. دلم مي خواد بگم اون شب كه رفتم بيمارستان چقدر ترسيده بودم. دلم مي خواد مثه يه دختر كوچولو توي بغل ادامه مطلب

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

تنهایی از آن نیست که آدم کسانی را در اطراف نداشته باشد، از این است که آدم نتواند چیزهایی را منتقل کند که مهم می پندارد،

از این است که آدم صاحب عقایدی باشد که برای دیگران پذیرفتنی نیست... اگر انسانی بیش ازدیگران بداند، تنها می شود!

کارل گوستاو یونگ

4 سال میگذره...

4 سال که انگار درخلا سپری شد...

4 سال با احساسات متناقض...

4 سال سخت...

من تغییر کردم

بزرگ شدم

ساکت شدم

میخوام سعی کنم فراموش کنم و می خوام از نو شروع کنم...

توي تمام اين مدت خاطراتم رو توي مشتم نگه داشتم و بهشون نگاه كردم و از ترس از دست دادنشون هيچ تكوني نخوردم و اين قدر غرق شدم كه يادم رفت داره از بين انگشتام مي ريزه.

تمام اون چيزايي كه بازحمت ساخته بودم و براشون اهميت قائل بودم....

امسال براي آخرين بار بعد از 12 سال پشت نيمكت هاي مدرسه نشستم.بعد 7 سال اين آخرين باري بود كه با دوستايي كه دوسشون داشتم و روياهاي منو تشكيل مي دادن پشت ميز نشستم.7 سال توي سمپاد رويايي وصف ناپذير براي من.چيزي كه به خاطرش جنگيدم،تلاش كردم و بهش رسيدمادامه مطلب

وای ، باران باران شیشه ی پنجره را باران شست از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟آسمان سربی رنگمن درون قفس سرد اتاقم دلتنگمی پرد مرغ نگاهم تا دوروای ، باران باران پر مرغان نگاهم را شست خواب رؤیای فراموشیهاستخواب را ادامه مطلب